Datum plaatsing: 31 augustus 2010
Bert Driessen pauselijke geeerd
Dinther (Bernheze): Ze zijn er nog: mensen die zich met hart en ziel inzetten voor anderen en dat doen ze niet voor zichzelf, al denken mensen dat soms. Nee, dat doen ze vanuit een eerlijke betrokkenheid naar de samenleving. De in Dinther geboren Bert Driessen is zo’n bijzonder iemand. Vanaf 1945 tot vandaag, heeft hij zich op tal van fronten ingezet voor anderen en dat blijft hij doen als zijn gezondheid dat toe laat.
Tekst en fotografie Hieke Stek.
Saamhorigheid, betrokkenheid en opkomen voor een ander, heeft Bert meegekregen van zijn vader. “Een ander willen helpen en mij inzetten voor de samenleving zit in eenvoudig mijn genen.” Het gezin Driessen telde 12 kinderen. Eerlijk verdeeld: 6 jongens en 6 meisjes. “Ons pa zat in het Dinthers kerkkoor en zong elke zondag de Hoogmis en naderhand galmde zijn stem in het Lof. Alles moest hiervoor wijken. Daar was geen discussie over. Onze hele familie zong: op feestjes en in de kerk. Om de andere week waren we present bij ’t Lof. Dat hoorde bij het koorreglement. En als je niet kwam opdagen moest je 10 cent boete betalen. Verzuimde je een repetitie? Dan was dat zelfs 25 cent. Ja, zo was dat vroeger.”
Vrijwilliger ben je vanuit je hart
Iets willen bijdragen aan het, misschien vroeger nog wel intiemere dorpsgevoel, is voor Bert altijd de drijfveer geweest om vrijwilligerswerk te doen. En dat deed hij als voorzitter van: de R.K.J.B en de sport - en toneelclub hiervan, maar ook als secretaris/penningmeester van het mannenkoor. “Tot 1950, want toen zijn mijn vrouw Jo en ik naar Marknesse verhuisd. Het dorpsgevoel was hier wel anders. Er kwamen mensen wonen vanuit alle windstreken. Natuurlijk had je elkaar ook nodig, maar samen zomaar een pintje pakken zoals wij dat in Brabant gewend waren dat heeft wel even geduurd. De Friezen staan bekend als een stug volk, maar het zijn wel mensen waar je van op aan kunt. Ik heb er veel vrienden gemaakt en daar heb ik nog contact mee,” vertelt hij. In de periode dat hij in Marknesse woonde vervulde hij op sociaal – en maatschappelijk gebied tal van functies voor allerlei verenigingen en instanties. “Ik ben onder andere twintig jaar voorzitter geweest van de Katholieke Landarbeidersbond. Mijn betrokkenheid hierin was groot, omdat ik zelf landarbeider was. Je moest je wel organiseren om met elkaar een vuist te maken voor betere werkomstandigheden en lonen. Als voorzitter ben ik actief geweest in de CAO ontwikkelingen. Deze jaren waren heel leerzaam en interessant, maar ook baanbrekend, want alles moest nog opgebouwd worden. Als ik hierop terugkijk doe ik dat met een bijzonder waardevol gevoel.” In de polder zijn hun 6 kinderen geboren en in 1970 verhuisde het gezin Driessen naar Oijen.
Goede mensen om je heen hebben!
En u raadt het al. Ook hier werd hij meteen voorzitter van het kerkkoor en van de NCB afdeling Ooijen/Teffelen. “Ik werkte als ambtenaar bij de gemeente Oss als landmeter, maar daarnaast hadden we ook varkens. Ik ging werden en mijn vrouw zorgde voor de biggen en de zeugen. Ook hier was ik dag en nacht in de weer, voor allerlei verschillende verenigingen en mijn vrouw stond altijd achter mij! Ik zorgde op een andere manier voor de kinderen: door secretaris te worden van het oudercomité en later voorzitter van het schoolbestuur. Het lijkt misschien heel wat, dat voorzitter zijn. Maar feitelijk ben je de animator, de aanstuurder en stimulator van een club mensen. Het is meer zaak dat je goede mensen om je heen hebt, dan dat je zelf alle wijsheid in pacht hebt. Al steek je er natuurlijk altijd wat van op!”
“Ik moet er zelf het beste van maken!”
Na 16 jaar verruilden Bert en Jo de Oijense grond weer voor de Dintherse. “Het voelde weer als thuiskomen. Ik zong weer mee in het kerkkoor alsof ik nooit was weggeweest. En werd in het kader van mijn 50-jarig lidmaatschap erelid en tien jaar later een prachtige medaille van de Sint Gregorius Vereniging. In 1990 ben ik voorzitter geworden van de KBO. In ruim 10 jaar heb ik 351 leden geworven. Regelmatig trok ik er een middagje op uit op de fiets om leden te werven. Ik zat ook bij de ziekenbezoekgroep en was er jarenlang reisleider om de jaarlijkse KBO reizen te begeleiden.” Naast allerlei andere functies die hij vervulde werd hij in 2001 voorzitter van de cliëntenraad van Ter Weer. “In datzelfde jaar overleed mijn vrouw Jo. Ondanks het verdriet besefte ik ook, dat ik verder moest. Mijn leven ging door. Ik leerde later Bets kennen en samen hadden we het goed, in de Emmastraat. Tot 2007 ben ik voorzitter gebleven van de cliëntenraad. Maar er is een tijd van komen en gaan. Dus hier ben ik mee gestopt. Wel verzorg ik nog steeds de dieren van het dierenpark Ter Weer. Dat doe ik, ook vanaf 2001, met veel plezier. Mei jongstleden moest ik ook van Bets afscheid nemen. Het verlies van twee mensen die ik zo lief had, doet zeer en is niet gemakkelijk. Het leven vasthouden kun je niet, maar zolang ik er nog ben moet ik er het beste van maken!” besluit hij.
Bert werd onlangs pauselijk onderscheiden voor zijn tomeloze inzet op verschillende terreinen van diverse Katholieke organisaties. Eerder mocht Bert een Koninklijke onderscheiding ontvangen: Ridder in de Orde van Oranje Nassau, voor zijn vele vrijwilligerswerk in het algemeen. Een stukje waardering uit de samenleving, want een onderscheiding daar vraag je niet zelf om. Die word je gegund door anderen!
Uw regio in beeld:
Een greep uit het thuisinhetnieuws fotoarchief:
Home
Volgend bericht
Vorig bericht
Vorige pagina
Meer familie nieuws
Mail bericht
Stuur foto in
Stuur video in
Print bericht
1434 keer gelezen
