Datum plaatsing: 28 nov 2017

Maandbrief uit Burkina Faso



Door: Jan Beekman: Op 13 september kwamen ze aan op de internationale luchthaven van Ouagadougou: 146 Burkinabč. Onder hen 13 vrouwen, een meisje en een baby. Terug uit Libië. Met trieste verhalen over de ellende die zij er hadden meegemaakt.
Enkelen waren in Libië voor een studie, anderen op zoek naar werk, en weer anderen probeerden vanuit Libië naar Europa te komen.
Waarom kwamen ze terug naar Burkina? Samson Kanbiré, een jongeman van 23, verwoordde de ervaringen die velen in Libië opdeden: “Ik besloot naar Libië te vertrekken om van daaruit naar Italië te gaan. Maar, ongelukkig genoeg, werd ik vier dagen na mijn aankomst opgepakt. De rest van mijn verblijf moest ik van de ene gevangenis naar de andere, waar ze ons mishandelden, simpelweg omdat wij een zwarte huid hebben. Zo gauw je in een gevangenis komt, word je gefouilleerd en ze laten je naakt, zoals je was op de dag dat je moeder je ter wereld bracht. Als je een telefoon bij je hebt of een beetje geld – ze pakken meteen alles van je af…”
En Alain Ouédraogo, 25 jaar, vertelde: “Libië is alleen maar afzien. Ik heb een jaar lang in een gevangenis gezeten… zeven mensen zijn daar overleden bij gebrek aan verzorging…”
Een andere jongeman, Ousmane, had in 2015 werk gevonden als schilder. Dat ging goed. Maat loon uitbetaald krijgen was een groot probleem. Dus besloot hij terug te gaan naar Burkina, en te proberen zich daar te redden.
De Internationale Organisatie voor Migranten (OIM), in samenwerking met de ambassade van Burkina in Libië, en financieel gesteund door de Europese Unie, maakt de vrijwillige terugkeer mogelijk van 533 Burkinabč.

Noufou is ook terug. Hij niet uit Libië, maar uit Dubai – voor onwetende fantasie ook zo’n paradijs waar veel te verdienen valt. Hij was er enkele maanden geleden naar toe gegaan, met een vriend.
Noufou, getrouwd, twee kleine kinderen, woont bij ons in de buurt, in de wijk Rimkiéta. Aanvankelijk had hij werk als bewaker bij een Bank in de stad. Dat ging eigenlijk wel goed, maar de afstand tussen zijn huis en de Bank in de stad is wel 15 kilometer; Noufou moest met zijn brommertje rekenen met een klein uur reistijd over de heel slechte wegen in onze wijk. Daardoor gebeurde het nogal eens, dat hij te laat op zijn werk kwam. Dat accepteerde de Bank niet. Noufou werd ontslagen.
Hij zocht ander werk. Maar met heel weinig opleiding valt er niet veel te vinden. Hij leerde kleding strijken. Dat verdient niet veel, maar er is altijd werk. En alle beetjes helpen, vond Noufou.
Een paar straten van ons vandaan huurde hij een piepklein lokaaltje, waar alleen licht en lucht naar binnen komt, als de deur open staat. Hij kocht een strijkijzer op houtskool, een tafel en een stoel. En begon te werken. Dat ging eigenlijk wel goed. Maar op de duur kon hij de zware, weeë damp die uit de kleding opstijgt als het hete ijzer zijn werk doet, niet meer verdragen. “Die vieze damp komt door de slechte zeep die gebruikt wordt bij het wassen van de kleding”, wisten enkele vrouwen. Noufou moest opnieuw ander werk zien te vinden.
Hij sprak erover met een werkloze vriend, die hij vanuit de Protestantse Kerk had leren kennen. Die vriend liep met de onweerstaanbare gedachte rond naar Dubai te vertrekken en daar werk te zoeken. Dat moest lukken: er zijn daar heel veel handelaren en die hebben allemaal sterke mannen nodig om hun handelswaren te verslepen en in te laden. En via de Kerk zouden ze contacten kunnen leggen. De enthousiaste vriend stak Noufou aan die graag in het succes wilde geloven. De twee besloten samen op weg te gaan. De vriend regelde, een beetje via de Kerk, de papieren, de vlucht, de reiskosten…
Bij hun aankomst hadden ze inderdaad geluk; ze konden bij een baas in de bouw meewerken. Maar na een maand verliep hun visum. Dat werd door de politie opgemerkt, en ze moesten dus het land uit. Hun baas kon gelukkig bemiddelen voor een vlucht naar Burkina. Anders hadden ze net zo goed op een vliegtuig naar Tsjaad of Zuid Afrika gezet kunnen zijn…als ze maar het land uit zouden zijn!
Vrijdag 18 augustus stond Noufou weer voor de deur, bij zijn vrouw en kindjes…
Noufou en zijn vriend zijn meer dan spaarzaam met mededelingen over hoe het allemaal gegaan is, daar in Dubai…Blij dat ze weer thuis zijn.

Jan Beekman

Assoc. Nabasnoogo - BP 91, Zorgho - Burkina Faso - e-mail: nabasnoogo96@yahoo.fr
Giro: 8161466 / IBAN NL29INGB0008161466 t.n.v. Stg. Emmaus Haren o.v.v. Burkina Faso

© 2017 Thuis in het nieuws | Webworks: DigiFactory Webworks | Design: Creativos 0.01813