Datum plaatsing: 25 dec 2017

Vintage



Door: Klaas van Bčtte: Ons Bčt ha nor ňnlčijing van al dč ‘me too’ gedoe ’n stukske gemakt dč ‘Strakke bňjems’ hiette. ’t Gonk ’r over dč veul maansvolk bé ’t zien van ’n strak gespanne vrouwekuntje de neiging kreg d’r teegenňn te klčtse. Dč is alt zoo geweest čn vruuger han we van ‘ongewenste intimiteite’ nog noit geheurd. Teegesworrig hedde čs maansmins veul kans dč ge ’n klap trugkregt čs ge ongevraogd ňn ’n vrouwelijf zit čn dč’s prima. Alleman moet weete dč-t-ie z’n haand thuis moet haauwe čs oe niks gevraogd wordt. Mar wč’k nou vrimd von in dč stukske van ons beeter helft is dč ze ’t schónste eigelek vergeete waar. ’t Waar zoo dč ’n vrouwke z’n best ňn ’t dwčile waar. Ze ston daor mi ’n gespanne battereij d’r čigen ůit te slove. D’re mins kwaamp onverwaachs nor huis; hij ha vorstverlet gekreege. Hij zaag z’n eega beezig, sloop ’r nor toe čn klčtste ze teege d’r kuntje. Zonder op te keijke, zin ’t wefke: ‘Twee mikke čn ’n vlaoi!’ Kik, dč ha nou d’n ůitsmijter van ons Bčtte verhaal moete zen….
Ik hagget d’r over toen we onderweeges ware nor Tiene čn Ante vur onze weekeleksen buurt. ’t Waar daor ’n hartverwčrmend welkom zoowčs alted. Toen we wir ňn ons vertraowde buurttoffel zate, begos de zon innins te scheijne čn ik zin: ‘Moete toch ’s keijke wč die beum nou mooi stňn te schittere in de zon mi die leste hčrfstblaojer.’ ‘Gé meugt hier grust nog ’s dikker nor die beum komme keijke,’ onneuzelde Tien trug. Kik, zón stom antwoorde kunde van hum verwaachte. Ant en Tien han nog ’n kčrstmčrt op ’t programma staon. ‘Nee, mi zón mčrt makte ons nie bleij,’ riep ons Bčt, ‘ámmňl ’tzčlfde prutsgrčij čn overal van diejen opgewčrmde wijn…’ Ik zaag dč heur opmčrking nie goewd viel čn begos mar over ons kčrstprogramma’s wormi we de leste mňnd zó druk zen. ‘Kčrsmis is ’n vrolek fist van hoop,’ verkondigde ik. ‘Jč,’ riep Tien mee, ‘čn van unnen hoop liefde.’ ‘Ik zuuk steeds nor kčrstverhaaltjes čn gedichjes wormi de minse schik hebbe. Ok ons liedjes zen bekant allemňl bleij.’ ‘Mi ‘bleij’ moete vandaag d’n dag lillek ůitkeijke,’ snčpte de ons. ‘Nou,’ gonk ik wijer: ‘de kčrstliedjes van Ad de Laot zoowčs ‘de Vierde Kunning’ čn ‘Gloria’ die bleijven ’t goewd doen, mar ok onzen čigen hit van ‘Hurt nou toch!’ Die heure tot de ‘vintage’ van ons veurstellinge.’ Ik ha mee spijt dč’k dč woord ‘vintage’ gebrůikt ha, want Ant riep aachtermekare: ‘de wč van de veurstelling?’ ‘Vintage,’ verklaarde Tien, ‘dč’s ’n móddewoord van de antiekmčrte!’ Ik verschoot ’r af dč hij dč wies. ‘’t Is eigelek heel simpel,’ gonk Tien wijer, ‘ge moet oew čige gewoon al dč bliekend volk veurstelle dč langs de kraome kůmt geslčnterd… Dieje kópman zi dan alle kirres: “Vin’t iets?”’ ‘Van zónnen ůitleg, zakt oew boks toch af…!’ zuchtte-n-ik. ‘Och,’ laachde Ant, ‘dč kende toch onderhand van diejen taolgeleerde van ons.’ Dč viel in goeie čirde bé heure mins; hij reageerde pront mi: ‘Ons moeder zin alted: “Ge maagt alles eete, mar nie alles weete…” čn daor zitte we nou dan. Dik čn stom!’
De vrňllie kriegen ’t nog over de kook vur Kčrsmis. D’r ston hil wč op ’t program. ‘Doe nou mar nie te veul,’tčmperde ik de ons. ‘Enkelt d’n dag dč ons Mrietje mi de jong dist kůmt, moet d’r grčij zat zen, want dč hurt nou immňl bé Kčrsemis.’ Ons Bčt knikte.

© 2018 Thuis in het nieuws | Webworks: DigiFactory Webworks | Design: Creativos 0.01234