Datum plaatsing: 13 jan 2022

Ome Janus en Ome Tien…



Door: Jan van Ravenstein: Ome Janus en Ome Tien

We horen buiten de gure stormwind langs het huis gieren en de regen klettert tegen het raam. We hebben de verwarming (ondanks da dure gas) een tikkeltje hoger gezet.

Zomaar een winteravond, ergens in de week… Je hoeft er niet meer op uit, we blijven heerlijk thuis. En daar zitten we dan na een heerlijke warme douche met je gemakkelijke kloffie aan. Een dampende kop warme chocolademelk met een klodder slagroom erin, een heerlijk koekje erbij….. een mooi boek in de aanslag, of een mooie film als daar je voorkeur naar uitgaat…… Laat de wind maar waaien, wat kan geluk en heerlijkheid toch fijn zijn.

Ik betrap me erop dat ik een beetje zit te mijmeren, te soezen en in gedachten ga ik terug in de tijd. Eigenlijk jammer, bedenk ik me, dat de tv, Netflix, social media met de smartphone en ipad in combinatie met de drukte van de mens toch wel voor een groot deel de gezellige spelletjes- of kaart avonden hebben verdrongen. Jawel, dat is de nostalgie, heimwee dus.

Best jammer eigenlijk. Ik slurp lekker aan mijn warme chocolademelk…. De slagroom maakt een snorretje op men bovenlip, kijkt best grappig… Ik droom verder en ga in gedachte zo’n 65 jaar in tijd terug.. Ik sluit mijn ogen en ik waan me in de huiskamer van mijn geboortehuis, de slagerij aan de Dorpstraat, halverwege de vijftiger jaren..
Gewoon, een zaterdagavond. In gedachte zie ik de kolenkachel branden en naast de kachel ons mam in haar stoel. Ze zit te breien of is aan het ’sokken aan het stoppen’. Het is wachten op de ‘kaarters’, ooms van mij. Martien van ome Has en Janus van Ome Toon onder andere.

Ik keek er naar uit, naar die zaterdagavond. En het ging mij niet zozeer om het kaarten, het waren de verhalen die er verteld werden, prachtig. Ons mam (ze kon niet kaarten) zorgde voor het ‘natje en het droogje’. En na een paar borreltjes jonge kloare kwamen ze los…. Het ene na het andere sterke verhaal kwam voorbij. Het was spannend, vaak behoorlijk overdreven, maar wist ik veel… Hoe later het werd, hoe spannender ik het vond. Bedtijd kwam voor mij toen veels te vroeg, herinner ik me.

Tijdens ons laatste kerstdiner anno 2021 dacht ik terug aan die tijd. Aan tafel kwamen een aantal ‘sterke verhalen’ voorbij, van zowel de kinderen als van opa… De oren van onze kleinkinderen en dan met name de jongens, stonden wagenwijd open en ze hingen aan onze lippen, zag ik met een schuin oog.

Onze kleinkinderen. Terwijl ik ze gadesloeg, zag ik mezelf zitten. Toentertijd, in de huiskamer op d’n divan bij ons pap, ons mam en die prachtige ooms.. Met ook mijn oren wagenwijd open om maar niks te hoeven missen.

Hoe herkenbaar mag het zijn.

© 2022 Thuis in het nieuws | Webworks: DigiFactory Webworks | Design: Creativos 0.01515