Datum plaatsing: 28 jul 2010
Schaoi
Door: Klaas van Bètte: Wij moesse nor Vorstenbosch. Dè han we afgesproke, want we wón de schaoi daor èiges wèl ’s zien. Nie dè wij zón ramptoeriste zen, mar ’t gonk ons toch òn de nier dè Tien èn Ant ok getroffe ware dur dieje zommerse tornado van pas geleeje. Ons Bèt zocht nie te fietse èn ’t weer waar wè ongerakt. In d’n auto braak ’t zweet ons ùit, de zon braoide dur de ruite. Ik docht: “ik haauw m’n èige mar koest,” mar toen ik bé Tiene ùitstapte, waar m’ne rug al wir nat van de zweet. “Mar goewd dè wij vort air-kondisie in de wage hebbe,” zin Ant, die men hurde zuchte. We zate gaauwèchtig mi ’n glèske drinke onder de parasol in d’n hof èn hurde de leste beleevenissen òn. Sjonge, ’t waar gin klèinighèid geweest èn dè koste nog zien: d’r lage zóveul takke van de kannidassebeum rond hullie huis èn inne ha d’r ’t dak lillek gerakt. Van al de prachtige hofblomme èn van de bloeiende potplante waar d’r nie een heel gebleeve. ’nen Hoop ruite kapot èn veul rawòzzie. Ammòl ongevraogd wèrk èn verveelendighèid mi verzeekering èn alles….
Ant zin dè ze nie moge klage umdè d’r èiges gelukkig niks overkomme waar èn Tien waar ’t daor hillemòl mi ins. Ze zate mi de gebakke pirre, mar ze zón d’r ok wèl wir overheene komme.
Ant goide-n-’t bé de koffie mee over ’n aander boeg èn vertelde dè Tien ’t pas wir lillek begaoid ha. “Alwir?” nijschierrigde ons Bèt mee. Ja, deze keer waar ie d’r tamelek onschuldig bé betrokke, vond Ant. ’t Waar zoo: Tien èn Ant zen bé de bejaardenbond èn daor kwame ze op unnen aovend Krieste tege. Kriest waar irlek gezeed ’n bietje unnen aauwverwetsten boerremins. Hij waar al meer ès ’n jaor weedeman èn ie zaat gruwelek um ’n vrouw verleege. Èn potdomme, daor zaag ie op diejen aovend van d’n bond ’n weedevrouwke dè-t-’m wèl òn ston! Kriest kwaamp op ’t èind van d’n aovend bé Tiene hùrke of hij wies wor dè wefke wónde. Èn ja, Tien wies dè wèl. Of ie ok toevallig ’t tillefoonnummer wies? Nee, dè wies Tien nie, mar dè koste opzuuke èn anders koste d’r toch gewoon nor toe fietse… Tien ha Krieste wille hèlpe èn waar z’n èige hillemòl van gin kaod bewust, toen ie ’n half uur lòtter opgebèld wier. ’t Waar ’t weedevrouwke wor Kriest ’t zó op gelaoie ha. Ze ha gin goei bódschap: ze waar niks vereerd mi d’r bezoek dè ze òn Tiene te danken ha. Ze greens dur d’n horre dè ze van zón dinger hillemòl nie gediend waar èn dè ze ’t Tiene kwèllek naam dè-t-ie heur adrès ha durgegeeve òn diejen boerreklippel! Oei oei, daor ha Tien z’n èige toch ’n bietje in ’ne wespenest gestoke. “Oo, huweleksmakelaar is ok al niks vur hum,” konkludeerde ons Bèt streijelek.
“Toch goewd, dè-t-ie wir ’ne keer op z’n kloote kreeg van ’n aander,” zin Ant veulbeteekenend.
Èn nou ware ze Krieste pas wir tegegekomme, te voewt mi ’n hundje. “Mooi hundje,” ha Ant geroepe. “Ja,” riep Kriest trug, “dè he’k ’r bé men neij vriendin bégekreege!” “Oo, èn ’t poesje zeker ok,” flapte Tien d’r mee ùit.
Ant zaat op d’re praotstoel èn moes vertelle van Harrieje, die vruger bé hullie in de buurt wónde èn de vaaste gewónte ha um aachter ’t huis in d’n hoek van d’n hof gòn stòn te pisse. De jong van Harrieje han daor ’ne grooten hekel òn èn op unnen dag han ze ’n plaot in dieje pishoek gezet mi d’n tekst: “verbode hier te pisse!” Harrie laas ’t, din nor binne, viet ’n krijtje èn schreef d’r onder: “’tis mennen èige misse!” èn hij gonk ès vanouds rustig bé dè bord stòn te loerrieje.
“Wè denkte van ons hulpbisschoppe?” zin Tien innins. “Ja, dè ’s wir ’n hil aander onderwèrp,” zin ik ès uurste reaksie. “Ochèrm, diejen Bosschen bisschop,” jeremieerde ons Bèt mee, “die kreg nog hil wè te stelle mi dieje Mutsaerts.” “Ge moet ’m nie veroordeele vur tie begonnen is,” suste-n-ik. “Mar ’t zen toch gin goei vurrùitzichte,”mènde Ant, “wir zónnen hardlijner, die we van Rome ùit toegeweeze kreijge.” Mi “èn nou laas ik pas erres dè paus Benedictus dieje Pius de twèilefde van onze jongen ted zalig wil verklaore,” goide-n-ik nog wè ollie op ’t vuur. “Bè ja, dè zó dan toch wèl een van de stomste pausestreeke zen,” greens Ant, “dieje Pius hi al in vur d’n orlog afsprake gemakt mi de nazi’s èiges! Èn die hi niks gedaon vur al die minse die onder d’n orlog vermoord zen.” Ik ha noit gedocht dè Ant zó goewd op de hogte waar…
We han de schaoi nog ’s efkes opgenomme vur we wir nor Ballekum dinne èn zinne: “dè ge bedankt zet, dè witte èn komt de schaoi mar ’s trug haole.”
Home
Volgend bericht
Vorig bericht
Vorige pagina
1288 keer gelezen
