Datum plaatsing: 30 aug 2010
Engelse reis
Door: Klaas van Bètte: Wè hen wij genote van onze reis dur Engeland! Ons Bèt hi iggòllig geglorieerd over ’t landschap èn de minse. Ze hi d’r orre van d’re kop geklètst èn zóveul mois gezien! Al die Engelse plòtskes mi d’r hangende blompotte in alle klurre, al die landhuize èn kasteele mi d’r meubels, porselein èn schildereije! Ze hi bekant nie op men gegreenze. Ja, ’nen enkelde keer; ès ik smèires wegreej òn de verkeerde kant van de weg. ’t Waar ’n hil ervaring, dè reije in de bèrge in Wales èn in ’t Mere District. Zó smaol ès die wegskes zen èn zó hard ès dè volk daor mag reije… D’r stòn ònweijzinge die mekare tegespreeke: langs de kant sti d’r 40 èn op de weg leesde dan steeds ‘Slow’. “Fijn dè wij harder meugen ès die Engelse,” riep ons Bèt èn ik vroeg, wè ze toch bedoelde. Ze onneuzelde: “ès d’r 40 sti, dan zen dè mijlen èn dan meuge wij lèkker 65!”
We han volges plan ons illektriese fietse meegenomme. Toen we van d’n boot afkwame, reje we mee dur ’n golvend laand vol rijp korre èn dè rook wèl zó lèkker! Ik moes denken òn de rijpe rog van ons aauw boerdereij. “Hier is’t nie zó dreug geweest ès bé-j-ons,” mènde ons Bèt, “want ’t is gelijk zó gruun èn zó mals.”
In Cambridge kosse we van ons uurste hotel ùit prachtig over ’ne fietspad nor de binnestad mi al z’n univerziteitsgebouwe. ’t Waar de leste schooldag èn ’t gonk d’r druk èn vrolek òn toe. Op de rivier wier volop gevaore mi punters èn umdè ’t bootvolk strooie huudjes op ha, leek ’t wèl klèin Venetië. De zon scheen èn we gonge òn d’n ‘high tea’, want dè moes volges ons beeter helft ok ’ne keer ès ge in Engeland waart. D’r kwaamp zóveul gebak mi sjam èn slagroom, dè’k zón dinger mar aachtermekare verbòjen heb. Trug kwame we langs unne rand rijpe prùimbizzeme èn daor dinne we ons èige te goewd. Ze ware in gin teije zó lèkker geweest! We vuulden ons èige opnijt jonk. Saoves hurde bé de afsluiting van ons programma ’t oplaoie van ons fietse mi ’nen Engelse stèkker èn ’t oplaoie van ons èige mi unne stevige pot Guinessbier.
De volgende stop waar òn de raand van de Cotswoldheuvels in de Tally-Ho-Inn. De wegskes ware zó onooglek, dè ge af èn toe nie kost geleuve dè’t ècht unne weg vur d’n auto waar. Ge moest daor ok gin man tegekomme, want dan moeste trug nor ’ne slag of inrit um mekare te passeere. We zage ’nen dooien das, ’ne verongelukte vos èn veul schón vèrgezichte. D’r liepe honderde raos vèrkes buite èn dè waar zón bezunder gezicht dè ons vrouw d’r vrolek van wier!
Ons Inn ha ’n bezunder glaozere eetrùimte wor ge smèires de wolke ùit de heuvels zaagt trekke. We troffe Piete èn Beppe ùit Soest die dezèlfde reis makten ès wèllie. Zij waren onderweges mi unne Prius hybrid, unne futuristischen auto die op bezine èn illektriek reijt. Ons Bèt moes natuurlek mee honderdùit buurte èn wier heel nijschierrig, toen ze van hullieje wage hurde. Saoves zin ik tege de ons dè wij dè eigelek ok han; bezine èn illektriek. “Hoezoo?” riep ze. “Bè, onzen auto lupt op bezine èn ons fietsen op illektriek èn dè zit gelijk in onze wage!”
We dinne nor Wales dur ’n bèrgachtig landschap èn zage schón kerkskes èn muzeumkes, mar toen we in ons hotel bé Conwy zate, begos ons Bèt innins te manke mi zeer voete. “Wè zunt dè we d’n ùirzalf toch nie meegenommen hebbe,” klaagde ze. Ja, daor wies ik nie zó gaauw raod op èn dùrrum dinne we mar nor d’n apotheek. ’t Vrouwke aachter de toonbank hurde de klachte òn èn zin “dirty feet” èn ons Bèt wier mee al tèij. “Ik heb hillemòl gin smerrige voete,” bromde ze èn ’t apotheekerke zin verontschuldigend dè ’t mankement zoo toch genoemd wier. ’t Waar unnen duren tuub zalf van twèilf pond, mar ès ie holp, waar ie ’t wèrd. “Ùirzalf is toch ok nie zónne sjieke naam,” bedocht ik um de ons te tróste.
Alle mèires begosse wij mi ’n vol Engels ontbijt, want dan koste d’r tege. D’r kwame gebakke èijer, spèk, worst, brood, èipel, tomaat, bónne èn paddestuul op ons burd. Ik moes grif trugdenke òn vruger, toen wij op de boerdereij d’n dag ok nog begosse mi gebakke èijer èn spèk.
We fietsten in Llandudno over d’n boulevard èn dè waar ’n beleevenis! Links d’n Oceaan èn de badgaste èn rèchs de koei op de heuvels! Toen we wir langs ’n bordje kwame worrop allennig mar in de taol van Wales geschreve waar, laachde ons Bèt: “die minse die klage dè ze dè Brabants van ons nie kunne leeze, die moete hier mar ’s nor dees Welsh komme keijke!”
Home
Volgend bericht
Vorig bericht
Vorige pagina
986 keer gelezen
