Datum plaatsing: 02 sep 2010
Engelse reis 2
Door: Klaas van Bètte: Nò de uurste week van ons reis zate we in York. We dinnen op de fiets dur de stad èn gonge in de munsterkerk nor de mis. Meer ùit nijschierrighèid ès ùit overtùiging. In die Anglicaanse mis wier wèl zó schón gezonge! We krege koffie nò afloop, want ’t waar d’n dag van Yorkshire, verkondigde de priester. “Alwir mi ons kont in de bótter,” krèijde ons Bèt èn ik waar bleij dè’t de priester nie verston..
We reeje nor de Mere in ’t Noorde. Òn d’n Atlantischen Oceaan bé Maryport hen we fijn langs de zee gedrùld over d’n Hadrian Cycleway! “Die Romeine wiessen ok wèl wor ze gonge zitte,” stelde ons vrouw tevreeje vaast. De Engelse keken d’r oogen ùit op die fietse van ons èn ik hurde ze vol bewondering ‘solid cycles’ èn ‘smart bikes’ zegge. We dinne nor ’t huis van d’n dichter Wordsworth èn de keijnderboekeschreijfster Beatrix Potter. “’t Is hier krèk Zwitserland, mar dan ietskes klèinder,” jubelde ons Bèt, toen we lòtter dur de Kerksteenpas reeje.
Op onze lesten dag moesse we zón tweehonderd kilomeeter reije èn um vejf uurren op d’n boot zen. Onderweges zage we wijdweg de bùie leeg reegene, terwijl wij in de zon zate. We moesse nog efkes nor Gibside, zoo han we ons èige beloofd. We kwame daor rond twèilven òn èn dè waar mi ’t oog op d’n eet goewd getroffe. Ik bestelde soep van d’n dag vur m’n èige èn ’n breujke èn thee vur ons weederhelft. De soep waar gruuntes, zoo han ze gezeed. Dè klopte ok wèl, mar behalve èipel èn wortele zaat d’r veul juin èn alterande peulvruchte in. Van die groote gruun joekels van èrte, flodderbónne èn verschèije sorte bruin bónne. ’t Waar grif lèkker, mar oei oei, daor kos nog wèl ’s ’n stèrtje af komme… In ’t restaurant wees ons vrouw op ’n plaot èn zin: “dè’s bedoeld vur aow!” Ik laas: “denk veul, zeg wèinig èn schreijf niks.”
We moesse bé Newcastle op d’n boot van Seaways. Toen we in de reij stonne te waachte um in te schepe, begos ’t innins hard te giete. “Dè hi zoo moete zen,” mènde ons Bèt, .”op hil ons vekansie amper reegen gezien èn nou maag ’t gerust, want wij zitte binne èn doen d’n boot op.”
Op de Princess of Norway begos ’t ’n klèin bietje te deine èn dè vonne we nie zó lèkker. We dinne mar gaauw nor ons hut mi ons stapelbedjes. ’t Viel nie mee vur men um op dè hennelirke mi m’n stram stèlte nor bove te komme, mar mi wè steune èn kreune lukte-n-’t toch. Ik laag amper of daor begos de soep te werke. D’r kwame dikke ploffers van ’t stapelbed gerold èn ik docht “die leste soep hadde nie mer moete vatte, want wè zulle ze beneeje wèl nie denke...”
Mar beneeje bleef ’t stil. Misschien waar ze wèl bedwelmd.
Toen wer smèires buite kwamen op d’n boot, scheen de zon volop èn daor han we schik um. Toen Piet èn Bep ok nog ons dek op kwame, kosse we wir z’n best buurte èn samen ons zeegeninge telle. We ware goewd te spreeken over onzen tocht dur Engeland èn Wales. Wij han duuzende mijle gereeje èn honderde kielemeeters gefietst èn we zón alleman vertelle hoe schón èn òntrekkelek èn vriendelek ’t laand èn ’t volk waar. Èn ’t waar ok overal zó nètjes; ginne rotzooi op straot. D’r stonne bé elke parkeerplòts bordjes dè ge oewe rommel mee nor huis moest nimme op straffe van 80 pond èn dè holp kennelek. Toen ze dè d’n uurste keer laas, zuchtte ons vrouw: “ès we daor nou mar plòts genog vur hebbe…” Ik keek ze vraogend òn èn toen giebelde ze: “um al onze rommel òlling mee trug nor huis te nimme!” Ze moes um d’r èige laache. “Wè opvalt, is dè ze in Engeland nie van die stom drèmpels èn punaises hebbe,” zin ze èn ze ha gelijk.
“Wij Neederlanders wete nie half hoe schón ’t òn d’n andere kant van de Noordzee is,” konstateerde ons Bèt lòtter. “’t Eete is veul beeter geweest ès dè we verwaacht han èn ’t waar ok nog betaolbaar gebleke èn dè’s wèl ’s anders geweest. We kunnen enkelt mar heel kontènt zen.”
Ik docht d’r nog efkes òn dè de ons uurst eigelek op ’n cruise nor Sint Petersburg ha wille zitte. Dan zó ze zeker nie zó aktief geweest zen ès nou èn dan ha ze al die schón dinger dus nie gezien. Misschien ha ze dan wèl de rook van Moskou gepruufd… Mar ik zin d’r mar niks mer af.
Ons buurre han nètjes op onzen hond gepaast èn d’n hof laag ’r goedzat bé. Ik waar vurraf bang geweest dè’t gelijk verdreugd zó zen. ’t Zal wenne worre um nou smèires òn de gang te komme zonder dè vol Engels ontbijt èn zonder al die potte Engels bier…
Home
Volgend bericht
Vorig bericht
Vorige pagina
1042 keer gelezen
