Datum plaatsing: 27 dec 2011
Kèrst èn zoo
Door: Klaas van Bètte: Wèllie zate samen in d’n hèrd zón bietje te prakkezeere. Dè hurt bé d’n ted èn de leeftéd. Alwir bekant ’n jaor vurbé. We moege nie klagen ès we ’t gelijk zoo overzage, mar toch waar d’r wè kummelekhèd.
“Ik mèin allemòl dè dè jong volk veul jonger is ès ikke op hullieje leeftéd èn van d’n andere kant mèin ik ok dè minse van mennen aauwer veul ouwer zen ès ikke... Ik kwaamp pas nog ’n vriendin van vruger teege, die zó veul ouwer is geworre dè ze men nog nie mer trugkende!” klaagde-n-ik teegen ons Bèt.
Ja, zin ze vol begrip. “Ik ston vandemèirge vur de spiegel m’n haor te kèime èn ik zaag m’n èige zoo zaag zitte èn toen viel ’t men innins op dè die spiegels ok al lang nie mer zen wè ze geweest zen. Vruger zaagde d’r daorin toch veul beeter ùit!”
Ik zuchtte bé de herkenning, mar zin niks.
“Èn dan die weegschaole van vandaag d’n dag!” maauwde de ons wijer. “Denke die makers nou ècht dè wij daor in trappe èn dè we de getalle gòn geleuve die we daor zien!? Ik zó m’n èige toch noit zó veul laote weege. Ze mèine zeeker dè wij vort getikt zen…”
“Ja, jong zen is mooi, mar oud zen, is hèndig,” reageerde ik in ’n bietje èigewijs.
De ons keek vraogend menne kant op èn dùrrum din ik deur: “Uurst beginde name te vergeete, dan gezichte… èn dan vergitte vort oew ritssluiting… Èn af èn toe bid ik vort vur aow…” Dè viel in goei èird. “Wè bidde gé dan?” Ik gonk rècht zitte èn zin gewichtig: “Dan zeg ik: ‘Heer legt oewen èrm over ons schaauwers èn haauwt oew haand vur heure mond….’”
Oeioei, dè waar nie getroffe. Zoo mooi ès ’t begonne waar èn zó goewd we op dezèlfde golflengte han gezeete, zó kapot waar ’t nou in inne keer. Kaod schoot ze nor de geut.
Nou moet ik ons beeter helft meegeeve dè’t noit lang duurt mi heur beus bùie. Efkes nòdderhand ston ze alwir in d’n hèrd mi wèrmen thee èn gevulde spikklasie èn ze din of ze men ‘gebed’ al vergeete waar. Ons vrouw is noit nie lang haotdragend, gelukkig.
Ze ha ok nie veul reeje, want wè ik gezeed ha, waar mar flaowekul èn d’r ston vanaovend nog iets op ’t programma wor de ons al weeken op geteld ha: ’n groot Kèrstconcèrt! Ok al ben ik daor eigelek nie zó happig op, toch ha’k ’r vur de vreeje mar wir mi in moete stemme.
Wij han vur onzen ùitstap unnen taksie besteld èn we zaten um zeuven uurre in ons beste kleer, gewaassen èn gestreeke te waachte, want we moesse, volges ons Bèt, nor ’n heel bezunder kèrstfist. Ik weet nie wie d’r allemòl zón zinge, mar nò de veurstelling zótter ok nog gedanst èn unne steevigen borrel geschonke worre..!
Ons vrouw heeget op zón dinge èn um heur te pleziere ha’k m’nen aovend dus opgeofferd.
Ik ha d’n hond gevoeierd, onze kenarie in z’n koike ondergestopt èn aachter alles afgeslote, want ge hurde de lesten ted wir over inbrake èn zoo. Ik ha ons kat ok al nor buite gedaon.
D’n taxi kwaamp keurig op ted veurgereeje èn ik gonk ès leste nor buite um de vurdeur af te sluite. He’k de sleutel in m’n haand, schiet gerdomme die stom kat van ons wir nor binne! Dè moete we nie hebbe, want die kan onze kenarie noit mi rust laote.
Ons Bèt liep vast nor d’n taxi èn ik din gaauw trug nor binne um onze muizejager te vange.
Ons beeter helft zaat in d’n huurwage te waachte èn zé wó nie laote weete dè ons huis d’n hillen aovend leeg zó staon èn wè duu ze!? Ze vertelt dieje taxisjofeur dè ik ’r zoo zal zen, mar dè’k nog afscheid moet nimme van ons moeder! (Die is al tien jaor dood…)
Bekant veijf minute lòtter stap ik de waachtenden auto in. “Sorry dè’t zó lang duurde,” zucht ik, “mar dè stom kreng van ons kroop onder de toffel. Ik moes ze mi de pook opjage um ze daor onderùit te kreijge! Ze mènde d’r wir gaauw tussenùit te doen, mar ik kos ze nog nèt bé d’r nèkvèl vatte èn ik drèijde ze in unne grooten handdoek, want ze probeerde men te krabbe, de kreng. Mi veul moeite he’k ze buite gewerkt èn nou moet ze tenaacht nie wir in onze moeshof gòn zitte schijte, want dan doe’k ze iets!” ’t Bleef lillek stil in de wage.
Home-
Volgend bericht
-
Vorig bericht
Vorige pagina
353 keer gelezen
