Datum plaatsing: 05 jan 2012
Gezwets in de ruimte…
Door: Ron de Haas: Het lijkt al weer zo lang geleden dat de eerste mensen voet op de maan zetten. Tóch kan ik me de namen van Neil Armstrong, Edwin (Buzz) Aldrin en Michael Collins nog feilloos herinneren. Ik was in die tijd een jongen van tien jaar, die net als zoveel anderen in de ban was van de ruimtemissie van de Apollo 11. Nu, ruim tweeënveertig jaar later, kijk ik met gemengde gevoelens naar “onze eigen” astronaut André Kuipers, die voor het oog van de gehele wereld, zichtbaar genietend bezig is met de verwezenlijking van zijn jongensdroom. De lancering van de vervaarlijk brullende Sojoezraket roept veel herinneringen bij me op.
Ademloos en vol bewondering, kijk ik naar onze nationale held, die zich met zijn eveneens onverstoorbaar ogende reisgenoten, al weer enkele uren geleden in de foetushouding wist te nestelen. De komende twee dagen zullen ze, niet gehinderd door enige mate van claustrofobie, de rokende baarmoeder van Russische makelij moeten bewonen, waarmee ze, hoe onvoorstelbaar ook, het internationale ruimtestation ISS zullen bereiken. Het enige voordeel dat ze boven mij hebben, is dat ze niet in een file terecht kunnen komen voordat ze op “hun werk” zullen arriveren. Maar dat is voor mijn gevoel dan ook écht het enige! Het onophoudelijk stralende gezicht van André Kuipers leert mij dat híj er in ieder geval totaal anders over denkt. En dat is natuurlijk maar goed ook…
Als de ruimtevaarders enkele dagen later hun doel bereiken en ze de gelegenheid krijgen om even met hun familieleden te praten, gebeurt er iets unieks. Het driejarige dochtertje van André schrijft geschiedenis, door haar vader vanaf de aarde toe te zingen. Vreemd genoeg is haar keuze gevallen op “Zie ginds komt de stoomboot”, maar dát mag de pret niet drukken! Het zangdebuut is geweldig, vooral wanneer het moment aanbreekt waarop iedereen denkt dat het liedje is afgelopen en het kleine wicht onverstoorbaar verder gaat met het tweede couplet. Ze neemt er eens even goed de tijd voor, terwijl de wereld niets anders kan doen dan meeluisteren… Het lijkt alsof haar spontane gezang, in combinatie met het verblijf in de ruimte, ieder besef van tijd voor even absoluut zinloos heeft gemaakt. Wat moet André trots geweest zijn! Dit onvergetelijke moment alleen al is een ruimtereis waard!
Mijn gedachten dwalen af naar een gebeurtenis eerder dit jaar. Naar de dag dat mijn toen zestienjarige dochter na een jarenlange systematische weigering om in het bijzijn van haar gezinsleden te zingen, de stilte doorbrak en vriend en vijand verraste met haar fantastische optreden in een schoolmusical. In tegenstelling tot André Kuipers bevond ik me op dat moment niet écht in de ruimte, maar áls dat zo was geweest, dan had ik ongetwijfeld het gevoel gehad, dat de mij omringende sterren van de hemel werden gezongen. Bovendien was ik er niet minder trots om. Hoewel het nu al weer bijna een jaar stil is in huis, prijs ik me gelukkig, dat ik dit belangrijke moment niet hoefde te missen. Zou Sterre Kuipers over dertien jaar ook nog voor haar vader willen zingen? Dochters zijn rare wezens. Vooral voor een vader. Alsof ze mijn bewering volmondig en tweestemmig willen ondersteunen, hoor ik Leen Jongewaard en André van den Heuvel ergens achter in mijn hoofd samen zingen: “Ik wou dat ik nog één keer met mijn dochter aan het handje lopen kon, op een mooie Pinksterdag, samen in de zon”. Het is waar. Tijden veranderen. Hoewel…
Op de vooravond van Eerste Kerstdag 2011 wordt er, net als ruim tweeduizend jaar geleden in Bethlehem, op diverse plaatsen in ons land een vreemd verschijnsel aan het firmament waargenomen. Sommigen spreken van een “vallende ster”, anderen van een brokstuk van de raket van André. Wel toevallig, dat het bijzondere verschijnsel zo opvallend lang boven Nederland kon worden gevolgd. Of is het misschien tóch allemaal gewoon gezwets in de ruimte?
Ron de Haas
Home-
Volgend bericht
-
Vorig bericht
Vorige pagina
331 keer gelezen
