Datum plaatsing: 15 jan 2012
Mijn èn dijn
Door: Klaas van Bètte: Tien kos van de week smèires z’n gebit nie veijne. Ant sti alt lòtter op ès hij èn Tien ha z’n èigen krèk gewaasse. Hij keek in de spiegel èn verschoot. “Zó ingevalle…, gin taand,” docht ie, “gin gezicht!” Dúrrum din ie mee vanùit de badkamer trug nor de slòpkamer èn begos te klage dè-t-ie zunne kunstmeule kwet waar. “Die zulde dan in de badkamer moete zuuke,” bromde Ant slaoperig. Nee, hij ha daor al gekeeke; de valse taand moessen in bed ligge. Of Ant ’r mar ’s gaauw ùit wó komme èn mee onder de lakes wó keijke. Mi teegezin wier dè gedaon; alle lakes, deekes èn kusses d’r af, mar hillemòl gin taand te bekenne… “Probeert dan ’s nao te denke, wor ge ze ’t lest gehad het, gaperd,” wier d’r gegreenze. Tien ston hulpeloos in z’n onderboks èn keek wanhopig nor z’n vrouw. “Nou wor ’t toch vort al te gèk mi aow,” klaagde die innins, “van de week waarde oewen bril kwet, die gewoon op oew neus ston èn nou hedde oew gebit gewoon in, terwijl ge men alles af lót zuuke!” Tien schoot gaauw z’n boks èn z’nen bòzzeloen òn èn din umblig. Ant kos nie mer slaope èn volgde al vlug. Sti ze beneeje dur d’r keukeraom te keijke, ruupt ze innins sjegrennig: “wor zedde gé mi dè mooi bild van Hans èn Grietje gebleeve, dè hier vur de raom in d’n hof ston!?” “Bè ja,” greens Tien “ik kreijg hier vort de schuld van alles wè weg is, zeeker!” Nou bleek dè tuinbild snaachs toch weggehòld te zen! Daor worde ècht nie goewd af… “De minse steele vort ès rave èn de plisie duu noit niks,” klaagde Ant toen ze’t ons vertelde, “dè’s gin arighèid mer, of nie dan.”
“Nou,” riep ons Bèt, “onze klèinzoon die nor de brugklas fietste, kreeg hier smèires toch ’n bon, umdè-t-ie gin licht op z’n fiets ha…” “’t Is goewd dè ze daor oplette,” onderbraak ik heur, “want dè’s kèijgevorlek, zeeker in deezen donkeren ted.” Ons vrouw din of ze me nie geheurd ha èn dè kwaam me bekend veur. “Dè jong is groot vur z’ne leefted èn dè hi unnen hoop gesodemieter gehad, umdè de plisie nie wó geleuve dè-t-ie nog mar dèrtien is. Ze vroege nor legitimasie, mar die ha ons Dorruske gin èn die hoefde ok pas te hebben ès ge zestien bent, geleu’k… Mi teegezin hebbe ze hum ’n bon gegeeve van twentig euro.” “Mi teegezin?” riep Tien. “Ja, ze han veul liever ’n groote bon ùitgeschreeve natuurlek!” greens de ons.
Innins begos Ant over de kopperdreuj die bé ’t spoor gestole worre èn over de bronze bilde die snaachs gewoon mi de sleijptol afgezaagd worre èn meegenomme. “Intriest,” knikte ik, “die minse hebbe hillemòl gin gevuul of respekt vur kultuur, mar wè doede d’ròn?” “Wè doede d’ròn?” reageerde Ant venéndig èn getròje, “daor zó de plisie gerdommen op moete lette! Dè’s harder nóddig ès ’t bekeure vur ’n aachterlèmpke op ’n fiets!” “Ja nèt,” viel ons Bèt heur mee beij. “Hier worre de misdade vort veulste wèinig opgelost, mar akkefietjes bestreije, daor zen ze goewd in. Kekt mar ’s nor die stom cavia-cops èn dieje wijeren onzin.”
Oei oei, d’r wiere innins landelijke theema’s òngesneeje. Ik docht te heure dè Tien èn Ant gin PVV-stemmers ware èn van ons vrouw weet ik dè al lang, want die begint steeds meer nor Roemer op te drèije. “Sympathiek èn no nonsense,” konstateerde ze lest, “toen ie op tillevizie z’n bódschap verkondigde. “Èn ok nog unnen Brabander,” hong ze ’r gaauw aachteròn. Toen ik dè vertelde, von Tien ’t mar ’n stom opmèrking. “Ge kiest minse, umdè ze ’t volk goewd kunne verteegewoordige mar toch nie um de plòts wor ze vandòn komme!” “Nee nèt,” riep ik streijelek, “dùrrum hi dieje Wilders zóveul ònhang in Limburg…” Efkes wier ’t stil. We dronken ons bèkskes èn zinne dè’t mi ’t weer èn de daag de goeie kant op gonk. We moesse al mar ’s gòn denken òn onzen uurste ‘fietsreis’, want zóiets moeste alt op ted boeke, anders kwaamde ès Jan mi z’n eksters daags nò de mèrt. Vur Tien èn Ant vertrokke, wier d’r afgesproke dè we de ònbiedinge in de krant in de gater zón haauwe.
Èn nou moet die diefstal bé Ante toch veul indruk gemakt hebbe, want we hurde dè Tien al op pad is geweest um unnen hond òn te schafte. Hij hitter al innen op proef thuis gehad, mar dè waar gin suukses. Nee hij hagget nie getroffe mi dieje waker. Alle kirres ès d’r gebèld wier, vloog dieje joekel mi hangende pótjes d’n hoek in èn gonk daor zitte heijge. Tien hi d’r de veejarts vur laote komme. Die hagget zoo gezien. “Loogies,” zin ie, “’t is unnen bokser..!”
Alle proat van Klaas van Bètte is terug te lezen op www.thuisinhetnieuws.nl
Home-
Volgend bericht
-
Vorig bericht
Vorige pagina
329 keer gelezen
