Datum plaatsing: 02 feb 2012
Tattoe…
Door: Klaas van Bètte: ’t Hoef hier nie gèkker te worre; nou wil ons Bèt toch unnen tattoe… Ès ik erres unnen heekel òn heb, dan is ’t wel òn die huidverkrachtinge die teegesworrig in de módde zen. Bé die voetbalders denkte toch ok vort gereegeld dè ze d’r èige nie fesoenlek gewaassen hebbe.
Ik zie dieje krijger van ons al vur men…; plòts hi ze d’r zat vur, mar ès’t òn men li, kùmt hier toch gin kunstmatige huidverkleuring in huis. Ik heb ze al probeere te slijme: “’t zó zunt zen van dè mooi glad hùidje van aow.” Mar ze kekt men dan wantraowig òn èn schudt d’re kop.
Toen ze d’r lòtter wir over begos, zin ik: “ellek zinnig mins is bleij ès ie ’n gif hùid hi èn dan zen d’r van die getikte figuurre die d’r èige mi euwige plèkplòtjes gòn verminke.” Daor ha’k ’t gedaon. “Getikt!? Wè is d’r getikt òn, ès minse d’r èige mèine te moeten opsiere?” riep ze getròje. “Opsiere?” kètste-n-ik trug, “gé ment dè zóiets sierlek is!? Ik ha beetere smaak van oe verwaacht. Ik wil zón plèkplaot nie neeve men in bed!” “Dan gòdde mar erres anders ligge,” snaauwde ze trug. Ik nèijde m’ne krant d’n hoek in, schoot m’ne jas òn èn din mi d’n hond rond um wè af te koele. Nou hi ze ’t ’r gelukkig al ’n por daag nie mer over gehad. Kùmt ons Mrietje hier mi de klèinkéénder èn vertelt ze gordjuu, dè hullie Dorruske unnen tattoe wil…!
Daor viele toch m’n klompen ùit. “Ik ha bé ùllie meer verstand verwaacht,” zuchtte-n-ik.
Ons Dorruske is 'n goei jong, mar 't is zó’n mènneke van dèrtien dè krèk gekeeke kùmt. Hij zit in de brugklas… èn wè doen ze vort arige dinger op dieje leefted..! Hij hi de lesten ted van die gevèrfde korte haor èn dè’s 'n vremd gezicht, mar Dorrus is d'r blééj mi. Nou ikke hillemòl nie, ès ik irlek ben. Ik gò mi hum zoo ok nie gèire mer op stap, want ge wordt 'r overal op òngekeeke. Mar ès ik 'r iets af dùrf te zegge, kréég ik de wend van vurre. Ons Bèt zi dè’k unnen aauwverwetste zèikerd zé èn dan gréénst ze geduriges dè’k m’n èige mi m’n èige zake moet bemoeie. Mar eigelek is zé natuurlek de oor¬zaak. Es zé nie alzeleeve van die gèkke huuj ha gedrage, dan zó dieje klèinzoon van ons ok wèl normaler zen...
“'t Is mar goewd dè gé 't gelijk nie wit,” zin de ons onderlest. Die denkt dè ik nie op de hogte ben. Mar toevallig is Dorruske vur men 'n ope boek. Die vertel 't gelijk. Dè hij nò de klassefuif d'n halven naacht weg waar gebleeve. Vòdder ha gevraogd of ie òn de drugs ha gezeete, mar zó gèk zó-t-ie natuurlek noit zen. Ik ha gevraogd we ze dan wèl gedaon han. “Lèkker harde muziek gedrèijd, cool jonge..! Èn vèt gesjeekt, gesjillt èn gebuurt.”
“Kunde gullie buurte mi zónne muziek?” ha'k gevraogd. “Dè doen we bé de wc’s, opa.”
Mar onzen Dorrus wil nie alleen unnen tattoe, mar ok ’ne piercing, nèt ès z’n vriendjes.
“Jonge toch, ge bent zó veul moier, wè zódde mi dè éézer in oew lijf gòn ligge kloote…” “Dan wor ik nog moier, opa,” mènde-n-ie. “Èn wor wilde dè ding dan nir hange?”
“Oo, unne ring dur m'n wenkbraauwes.” “Mar man, dè hang- èn sluitwèrk hurt daor toch nie èn daor kunde nie ins mi voetballe!” riep ik. “Jawèl opa, want dan doe’k m’ne piercing efkes ùit.” “'t Is 'n arige módde,” vond ik, “gullie gòt ammel onnatuurleke dinger doen!”
“’t Is mooi, opa èn in men elftal hebbe ze’t allemòl,” spraak Dorruske men vriendelek teege.
“'t Lekt men hillemòl niks,” zuchtte-n-ik èn schudde m’ne kop.
Dorruske laachde mar 's èn zin niks, mar ik zaag dè-t-ie toch z'ne zin zó doen.
Toen ik lòtter ons Mrietje d'r op òn spraak, zin ze dè Dorruske ’n tattoewaazje èn ’ne piercing wó, mar ze ha’n 't verbòje èn gezeed dè-t-ie moes waachte tot ie zestien waar èn nou hoopte ze dè't over zó wèije. Ik zin dè'k 'r niks mer af snapte, mar dè d'r èrger dinger ware. Ik snap dè ok ècht nie. Wij minse zen geschape nor Gods bild èn gelijkenis he’k ’s oit geleerd, mar van tattoes èn piercings ston daor toch niks bé!?
Ge zódt ze onder de haand wille haauwe, want d'r gebeurt in dees wirreld vanalles, wor. Mar ons Dorruske is nie zónnen hèndige. Daor doede gé nie mi wè ge wilt. Ik vroeg ons vrouw lest: “wè vende gé nou van zónne piercing?” “Och, wèl lèkker,” waar d'r antwoord…
Toch weet ik zeeker dè ons Dorruske, mi of zonder tattoe of piercing, d’n beste klèinzoon van hil de wirreld is.
Home-
Volgend bericht
-
Vorig bericht
Vorige pagina
320 keer gelezen
