Datum plaatsing: 17 feb 2012
De Bernadette-kerk in de Maliskamp ziet het allemaal aan (deel 13*)
Door: Antoon van der Pijll, Wijkbewoner van De Maliskamp: “Eindig zijn we allemaal”, schreef ik, uw Bernadettekerk, in 2000 in dit blad, toen het binnen met mijn kerkelijk werk was gedaan.
Nu, twaalf jaar later is mijn einde nog lang niet in zicht, gelukkig maar. Ik kijk nog steeds met veel plezier neer op "onze" wijk Maliskamp en zijn bewoners. Hoewel het kijken door de kerkramen niet meer mogelijk is; alle ramen zijn dichtgetimmerd tegen kou, slechte weertoestanden en mogelijk vandalisme. Een vreemd gezicht. Maar dankzij de verlichting op de gevel sta ik er in het donker wel stralend bij.
Wat er met mij, de Bernadettekerk, zal gaan gebeuren? Ik weet het niet, maar over belangstelling heb ik niet te klagen.
Weer zijn er prachtige plannen gepresenteerd met kantoren in de kerk en het priesterkoor als aula bij het kerkhof. Mogelijk komen er op mijn kerkplein dan woningen voor beginnende gezinnen. Het zijn niet de allereerste plannen en wellicht ook niet de laatste! Maar zolang er plannen zijn is er hoop op behoud.
Het is weer eens goed om te benadrukken: slopen doe je maar één keer!
En zeker een gemeentelijk monument moet, als het even kan, behouden blijven.
Plannen zijn er ook om de betonnen rotonde, waar ik als kerk op uit kijk, te verfraaien. Bij de kinderen heet die bak "het zwembad". Een idee van een Maliskamper om deze bak keramisch op te vrolijken kreeg geen instemming van de gemeente. Nu heeft diezelfde creatieve bewoner voorgesteld om er een kleurencirkel van te maken. Voor mijn zicht op de rotonde een geweldig idee. En dan krijgt het "zwembad" aan de Maliskampse zijde natuurlijk groene tinten, symbolisch voor deze groene wijk.
Hoewel groen? De voorbije winterperiode keek ik neer op een compleet witte wijk, sprookjesachtig. Wat wonen wij toch in een bevoorrechte wijk.
Het inkleuren van die betonnen bak zal zeker een paar Euro's kosten. Misschien is er wel een kapitaalkrachtige Maecenas in onze wijk, die zich met de financiering van een kunstwerk eeuwige dank en roem weet te verwerven.
Een groene wijk en een bezige wijk ook.
Het nieuwe centrum De Meerlaer is helemaal bewoond. Ik zie vanaf mijn torentje de hele week kinderen en volwassenen van de school, van de kinderopvang, van Cello en van de verschillende clubs van en naar dit wijkcentrum gaan.
Dat "mijn" wijk zich verjongt blijkt wel uit het zomer- en winterevenement, sportieve en gezellige feestelijkheden rond de kerk, het wijkcentrum en in de wijk. Ook de bewoners van het klooster worden erbij betrokken. Kortom, een waardige opvolger van de vroegere Oranjefeesten. Wie herinnert zich die nog?
En wie herinnert zich de "super" nog, al vier jaar verdwenen.
Het Rosmalens belang heeft de vraag gesteld of er niet weer een "super" in de wijk moet komen. Politieke partijen stellen graag vragen, maar dragen lang niet altijd oplossingen aan. Maar wie weet heeft onze Rosmalense partij ideeën en fondsen om de winkel op poten te zetten. Geen woorden maar daden, zouden ze in Rotterdam zeggen.
Ja, als ik nog actief zou zijn als kerk, wist ik het natuurlijk wel. Ik zou de goede raad geven om een kaarsje op te steken bij de Heilige Bernadette. Maar die heeft haar toevlucht elders gezocht.
Zoals ook mijn gelovigen een kerk aan de overzijde van de grote weg hebben gevonden. Het zijn er echter niet zoveel meer, die ik op zondagmorgen de rotonde zie passeren, maar ik ken ze nog goed.
Het aardige is, dat ik, uw Bernadettekerk, over alles en iedereen mijn blik kan laten gaan; ik voeg er altijd een beetje zegen aan toe. Want uit die tijd kom ik en zo hoop ik nog heel lang in jullie midden te zijn.
Bij leven en welzijn: tot volgend jaar!
Dit is aflevering 13 van een serie jaarlijks columns, die in februari 2000 van start ging.
Home-
Volgend bericht
-
Vorig bericht
Vorige pagina
248 keer gelezen
