Datum plaatsing: 16 feb 2012
Birrin
Door: Klaas van Bètte:
Ons Bèt is ziek. Ze schiebelt èn zwit z’n best. ’t Is ècht mèines. Ik ben al mi ’n pùtje pies van heur nor d’n dokter geweest èn ik heb pille gehòld bé d’n apotheek; ze heeget op ’t wòtter; dus blaosontsteeking. Daor ben ik niks bleij mi, want dè wordt op z’n minst ’n week lang ’t hil huishaauwe alleen doen. Ik kan alle hondsgezèik d’n trap op mi ’n glèske drinke; ze moet heel veul drinke. Gereegeld doe’k mi wè soep of ’n kumke thee nor umhog. Èn daor is’t steeds niks wèrd. D’r wordt veul geklaagd over koppeijn èn nie kunne slaopen of eete.
Nou is dè leste nie zón èrghèid, want de ons kan nog wèl efkes op d’r vèt teere èn wè afvalle zó niks gin kaod kunne. Mar ik ha nog gedocht dè’k nou ’s mooi ’n hèndige week zó hebben um òn te stèrke vur de kommende karneval. Mooi nie dus... Èn ’t ha toch zó goewd ùit kunne komme mi die kaauw winterdaag. Mooi gezond ope weer um mi d’n hond rond te doen. Mi de zon op de rug dur de sneuw kùire èn geniete van de sprookjesèchtige natuur. Mar niks, ik ben gebombardeerd tot ziekenbroeder èn kan ’t hier gelijk alleen opknappe. Wè hedde zoo mi twit toch nog unnen hoop afwaas; vurral die kumkes hier zen ’n èllènde; ik kreijg ’r dieje verveeelenden thee-ònslag bekant nie ùit èn ik kan mi m’n groote haand d’r ok hòst nie in. Owee, ès d’r nog iets te zien is! Dan moete ze heure! “Gé ziet zeeker nie dè dees hillemòl nie schón is, gaperd!” Ja, ‘gaperd’, is zón bietje d’r troetelwoordje òn ’t worre.
Ons slòpkamer li op ’t óste èn dè’s normaal gesproke niks èrg; inteegendeel: daor ziede smèires al mee de zon binnekomme! Mar ons vrouw hi èiges ’n muggehor gemakt èn die vaastgetimmerd in ’t koepelrumke van ons dakkapèl. Nou blekt dè die raom himmòl nie mer dicht kan! Èn dieje schèrpen óstewénd zùrgt d’r vur dè ons slòpkamer ònvuult ès unnen diepvries. “Wèl gezond,” zi ze èn umdè’k over de kaauw klaag, stuurt ze men gewoon nor de zulderkamer op ’t noorde. Daor slaop ik nou èn dè’s beeter vur bèij de fronte, mènt ze. Zé li in ’t gezondste vertrek èn ik kan zó hard gòn ligge klagen ès ik wil in die aander kamer…
“Klaas,” kreunde ze, “d’r moet nog erres unnen aauwen bontjas van ùllie moeder op zulder hange èn die kùmt men hier nou krèk van paas. Ik heb heur diejen bruinen birrejas bezùrgd èn ès ge heur nou ziet ligge, witte ècht nie wè ge ziet. Ik heb alleman ok afgeraoien um op ziekebezoek te komme, want ge zót oew èige kapot verschiete. ’t Is krèk unne grizzley die hier z’n hol gevonden hi, want ze hi ok nog ’n bontmuts èn wolle wanten òn. Een vurdeel hi heur ziekt wèl: ze hi de lesten ted over gin tattoes of niks mer gepròt.
Ik ben bleij dè’k èiges ’n aander kamer heb, want ge zult snaachs wakker worre èn mèine dè ge neeve zón birrin in bed ligt! Daor zódde nog unnen hartònval van kunne kreijge… Èn ès’t nou nog mar ’n blaow birrin waar… Ja, ze zie in d’r snuutje ’n bietje blaow van de kaauw, mar de rèst is gelijk in de kleur van d’n bruingrijzen beer.
Nou he’k toch ok nog iets gevonde wormi ze wè verstrooiing hi. Umdè ze daor veul wakker li te blieke he’k ’n pènneke brood buite gezet dè ze vanùit heur nesje mooi kan zien. Èn we daor ammòl op afkùmt! “Nou he’k hier al twentig biediefkes, drie roodborsjes, vier vinke, twee lijsters, unnen blauwlegger, ’n por musse èn veijf malders gezien!” glorieerde ze, toen ik ès ziekenbroeder wir bovekwaam mi wèrmen thee. “Witte zeeker dè’t nie alle kirres dezèlfde zen,” vroeg ik onneuzel. “Nee gaperd, hoe zó dè nou kunne; ze komme somteds wèl mi veijf tegelijk,” greens ze trug. Ik zin d’r mar niks mer op èn waar bleij dè ze ’n bietje aflèijing ha. Ik ha ok d’n hond al efkes mee umhog genomme, mar dè waar gin suukses. Hij din mee ’t bed in bé ons Bèt en toen ie ’t daor te wèrm kreeg, sprong ie d’n hoek in um daor gòn stòn te pisse. Jonge, wè he’k ’m ’r toen rap ùitgedaon, de smerkees.
Nou hoop ik toch dè ze irdaags wir nor beneeje kùmt, want ik ben al dè geèllever al harstikke muug… Een ding velt men wèl op: ik heb van al diejen afwaas zón zaachte haand gekreege dè’k wir ’s gèires gaauw in d’n hof òn de gang zó gaon. Mar dan moet de winter wèl ùit de weeg zen, natuurlek. Òn d’n Elfsteedentocht hoeve wij dees jaor nie te denke…
Home-
Volgend bericht
-
Vorig bericht
Vorige pagina
246 keer gelezen
