Datum plaatsing: 16 feb 2012
IJzige spanning…
Door: Ron de Haas: Hoewel het onmogelijk schijnt te zijn om het weer op langere termijn te voorspellen, werd ons vorig jaar al door een aantal 'doorgewinterde' weermannen een heuse 'horrorwinter' in het vooruitzicht gesteld. Dat zij zich met deze uitspraak op 'glad ijs' begaven, is wel gebleken uit de groene kerst en de extreem zachte januarimaand die daarop volgde. Nee, geef mij dan maar de nuchtere kijk die onze voorouders op het weer hadden. Die trokken achteloos hun schouders op en zeiden dan: "Ut is pas kouw ès de boeruh ijs mellukuh". En daarmee was dan ook vaak het 'ijs gebroken'...
Waarschijnlijk wist u het al, maar in 2012 is er weer sprake van een schrikkeljaar. En hoewel onze nuchtere voorouders ons in dit geval met de stelling “schrikkeljaar, koud jaar”, zónder enige twijfel onbedoeld op het verkeerde been hebben gezet voor wat betreft de mogelijkheid van een Elfstedentocht, is tijdens een schrikkeljaar maar één ding zeker; mensen die op 29 februari worden geboren, zijn écht minder jarig! Maar daarmee valt in onze moderne tijd, met een klein beetje geboorteplanning en de andere middelen die ons hiervoor ter beschikking staan, nog wel rekening te houden...
Op 18 januari 1963, precies één maand voor zijn tweeëndertigste verjaardag, won Reinier Paping misschien wel de meest bizarre 'Tocht der Tochten' ooit. Slechts 1% van de 577 deelnemers wist onder extreem barre weersomstandigheden de eindstreep in de Friese hoofdstad te bereiken. 'De Hel van 63', die in 2009 op prachtige wijze werd verfilmd, spreekt veel mensen nog steeds tot de verbeelding. Terwijl de opvolgers van onze oer-Hollandse schaatslegende zich intensief voorbereiden om in zijn schaatssporen te kunnen treden, en de nieuwslezers zich op een goedkope wijze bezondigen aan het overvoeren van het aan de buis gekluisterde publiek, 'gaan de rayonhoofden niet over één nacht ijs'.
Ofschoon ieder weldenkend mens aan zijn nog niet bevroren water kan aanvoelen dat de ‘Tocht der Tochten’ op korte termijn niet haalbaar is, weten de rayonhoofden het land in een ijzige spanning te hullen, door geheimzinnige bijeenkomsten te organiseren, die voornamelijk gaan over de hoeveelheden ijsgroei en de ‘heilige ijsdikte’ van minimaal 15 centimeter. Er wordt daarbij gesproken in een even geheimzinnig klinkende taal, waarvan de meesten van ons alleen de legendarische woorden “It giet oan” kunnen en vooral wíllen verstaan.
De dagen die volgen, wordt er door enthousiaste vrijwilligers hard gewerkt om de kwaliteit van het ijs op het gewenste niveau te krijgen. Werkelijk alles wordt uit de kast gehaald om de prachtige winterse taferelen, compleet met ‘koek en zopie’, weer op ons netvlies te kunnen toveren. Maar alle inspanningen ten spijt laat het weer zich zoals gewoonlijk niet regeren, en verdwijnt het zo fel begeerde en genadeloze ijs na enkele dagen om onverklaarbare redenen ‘als sneeuw voor de zon’. Alsof het er nooit is geweest…
Het land is volgens de media in diepe rouw gedompeld, en er zit dan ook niets anders op dan de prachtige plannen voorlopig maar weer even ‘in de ijskast te zetten’. En terwijl er voor het gevoel van velen een ijsvrije periode aanbreekt, heeft de media géén ‘ijsvrij’ meer. Zíj moeten weer aan het werk, op jacht naar écht nieuws!
Ron de Haas
Home-
Volgend bericht
-
Vorig bericht
Vorige pagina
255 keer gelezen
